حامی -

درد ودل بی کسی


	آن روز تو موقع رفتن چشمهایت را پیش دل من جا گذاشتی و از آن روز ، مرا آواره ی افسانه ها و قصه ها کردی که باز دوباره من هستم به دنبال رد و پای صورتی تو آمده ام و شاید تو را در قصه ی دیگری از عاشقانه های دیگری بیابم و این امانتی الماس مانند را تحویل بدهم. آن روز تصمیم گرفته ام که نگذارم بروی و اگر هم خواستی بروی باید این بار تو دل منو به امانت ببری. راستی ، آن روز کی می رسد . من ، تو را در کدامین قصه می یابم . سلول انفرادی این زندان از ثانیه ای به ثانیه ی دیگر بزرگ و بزرگتر می شود. و من از جاده ی منتهی به خانه دور و دور می شوم. من با هر نفس در این زندان کوچک و کوچک می شوم و در این وسط یک چیز تغییر پیدا نمی کند آن هم سلول انفرادی من هست. تمام دیوارهای این سلول انفرادی دارن از چوب خط پر می شوند و جایی برای خط زدن نمی ماندمجبور می شوم روی بدن خود به عادت خط کشیدن با شی ء نوک تیزی عمیق خط بزنم که برای مدتی دوام بیاورد. و از هر خط زدن خونی به بیرون می جهد و آخر سر می توانم کف این سلول انفرادی را قرمز رنگ کنم. \|+\| نوشته شده توسط آزاد در پنجشنبه شانزدهم خرداد 1387 \|